Monday, April 20, 2009

ගැටුමට මැදිවූ සිවිල් ජනතාව බේරා ගැනීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ මැදිහත් වීමක් අවශ්‍යයි.


අචාර්ය පාක්‍යසෝති සරවනමුත්තු
විධායක අධ්‍යක්ෂ
විකල්ප ප‍්‍රතිපත්ති කේන්ද්‍රය

ශ‍්‍රි ලංකාවේ රජය සහ එල්ටීටීඊ සංවිධානය අතර පවතින සන්නද්ධ ගැටුමට මැදිව සිටින සිවිල් ජනතාව පිළිබද ප‍්‍රශ්නය මේ වන විට විශාල වශයෙන් ජාත්‍යන්තර අවදානය දිනා ගැනීමට සමත්ව ඇත. ලංකාවේ ජාතික ආරක්ෂාව පිළිබද මාධ්‍ය මධ්‍යස්තානය ට අනුව බොහෝ දෙනෙක් කල්පනා කරන්නේ දැන් රජයේ හමුදාව ආරක්ෂිත කලාපය හැර අනෙක් සියළු ප‍්‍රදේශ තම පාළනය යටතට ගෙන ඇති නිසා ඉතිරිව ඇති කොටස සිම්පල් ප්ලෑන් එකක් බවයි. ශබ්ද විකාශන යන්ත‍්‍ර මගින් සිවිල් ජනයාට අදාල ප‍්‍රදේශයෙන් පිටතට එන ලෙස නිවේදනය කර ඉන් අනතුරුව ඉතිරිව ඇති එල්ටීටීඊ සටන් කාමීන් විනාශ කිරීම එම සිම්පල් ප්ලෑන් එකයි. නමුත් එම සැලසුම ක‍්‍රියාත්මක කිරීම හිතන තරම් සිම්පල් නැති බව මේ වන විට පෙනී ගොස් ඇති අතර ලොව පුරා ජීවත් වන දෙමළ ජනතාව, මානූෂීය අධාර සපයන සංවිධාන, මානව හිමිකම් සංවිධාන පමණක් නොව ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාවද මෙය බර පතල ප‍්‍රශ්ණයක් ලෙස සළකන බව පෙනේ. ඇම්නස්ටි ඉන්ටර්නැෂනල් සංවිධානය කොළඹ විකල්ප ප‍්‍රතිපත්ති කෙන්ද්‍රයේ විදායක අධ්‍යක්ෂ ආචාර්ය පාක්‍යසෝති සර්වනමුත්තු මහතා සමග ගැටුමට මැදිවි වූ සිවිල් ජනතාව පිලිබඳ කරන ලද සාකච්චාවක පරිවර්ථනයක් පහත දැක්වේ.

එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානයට එරෙහිව රජයේ හමුදාව කරගෙන යනු ලබන මෙහෙයුම්වල ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස මානව හිමිකම් අර්බුදයක් වන්නි ප‍්‍රදේශයේ පැන නැඟී ඇත. රජයේ සංඛ්‍යා ලේඛණවලට අනුව 70000ක පිරිසක් මේ ප‍්‍රදේශයේ සිරවී සිටින අතර ජාත්‍යන්තර ආයතන දක්වන සංඛ්‍යා ලේඛන වලට අනුව එය 152000 සිට 200,000 දක්වා වෙයි. එම ප‍්‍රදේශයෙන් ඉවත් වී යාමට තැත් කරන සිවිල් ජනතාව වෙත එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය වෙඩි තබන බවට ඉතා විශ්වාසනීය ආරංචි මාර්ගවලින් තහවුරු වී ඇත. එලෙස රජය මඟින් යුධ මුක්ත කලාපය ලෙස නම් කරන ලද භූමි තීරුවට රජයේ හමුදා කාල තුවක්කු ප‍්‍රහාර එල්ල කරන බවට සාක්ෂි ඇත. ප‍්‍රධාන අවශ්‍යතා වන ආහාර සහ ඖෂධ ප‍්‍රමාණවත් අයුරින් සැපයීම පිළිබඳ විශේෂ අවධානයක් යොමුකළ යුතුව ඇත. බැලූ බැල්මට ආයුධ සන්නද්ධ පාර්ශ්ව දෙකම මෙම තත්ත්වය තුළ සිවිල් ජනතාව තම ඉලක්කය බවට පත් කරගෙන ඇති බව පෙනී යයි.

ප‍්‍රශ්නය - සිවිල් ජනතාවට ඉන් ඉවත්වීමට කළ හැක්කේ කුමක්ද?
සිවිල් ජනතාව ඉවත්වීමට කළහැකි දේ සලකා බලන විට මුලින්ම පාර්ශ්වයන් දෙකම ඔවුන්ගේ කුමන වෙනස්කම් තිබුනද සිවිල් ජනතාව යනු එක් අතකින් මිනිස් බිලි ලෙස නොසැළකිය යුතු බව අවබෝධ කරගත යුතුය. ඔවුන්ට සටන් විරාමයකට එකඟවිය නොහැකි නම් තුන්වන හෝ බහු පාර්ශ්වයක් සමහර විට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය එම ප‍්‍රදේශයට ගොස් ඔවුන් පිටතට රැගෙන ඒම කළ යුතුයි.

ප‍්‍රශ්නය- මේ වන විට යුද්ධය පවතින ප‍්‍රදේශවල සිට 40000කට වැඩි සිවිල් ජනතාවක් රජයේ පාලන ප‍්‍රදේශවලට පැමිණ ඇත. අපට විස්තර කරන්න පුලුවන්ද මෙසේ පැමිණි ජනතාවට සපයා ඇති නිවාස පහසුකම් සහ ඔවුන්ට ඇති කොන්දේසි මොනවාද කියලා?
ඔවුන් ජීවත් වන්නේ කුමන කොන්දේසි යටතේද කියා ඔබයට කිව හැකිද ඔවුන් රඳවා ගෙන සිටින ප‍්‍රදේශය අධික ලෙස මිලිටරීකරණය වු ප‍්‍රදේශයක්. හුවමාරු කඳවුරු, සුභ සාධක කඳවුරු කියනු ලබන ඒවා රැඳවුම් කඳවුරුවලට සමාන බවට චෝදනා එල්ල වී තිබෙනවා. නැවත පදිංචි කිරීමේ වැඩසටහනක් පිළිබඳව සෑහිමකට පත්විය හැකි ආකාරයේ කිසිඳු සැලැස්මක් තවමත් නැහැ. අතුරු හමුදාවන් මෙම කඳවුරු තුළ සැරිසරනවා. එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානයට සහය දෙන්නන් සහ අනුග‍්‍රහකයන් ලෙස හඳුන ගන්නා අය අතුරුදහන් කරවීම සිදුවෙනවා.

ප‍්‍රශ්නය- ජාත්‍යන්තර ක්ෂමා සංවිධානය අවතැන් වී රජයේ පාලන ප‍්‍රදේශයට පැමිණෙන සිවිල් ජනතාවගේ ආරක්ෂාව සහ රැකවරණය පිළිබඳ විශේෂ අවධානයක් යොමු කර ඇත. ප‍්‍රධාන සාධකය ලෙස මතු වී ඇත්තේ රජය සත්‍ය වශයෙන්ම මෙම ජනතාව ආරක්ෂා කරන්නේද යන්න. අපට මෙම අවස්ථාව වන විට අවබෝධ වෙලා තියෙනවා නිසි ලියාපදිංචි කිරීමේ ක‍්‍රමවේදයක් සිවිල් ජනතාව වෙනුවෙන් නොමැති බව. ඒක සත්‍යය ද?
මෙතෙක් කාලයක් දුරට සිවිල් ජනතාව ලියාපදිංචි කිරීමට නිවැරදි යාන්ත‍්‍රණයක් පිළියෙල කරලා නොමැති බව අපිට පැහැදිලියි. එමනිසා සත්‍ය ලෙසම ජාත්‍යන්තර නිරීක්ෂණ සහිත ස්ථානයකට භාරදිය යුතුය. රජය විසින් මේ සම්බන්ධයෙන් එක්සත් ජාතීන්ගේ සම්බන්ධීකාරක ජොන් හෝම්ස් හට සහතික වී තිබෙනවා. ජාත්‍යන්තර නිරීක්ෂණ ආයතන විසින් මෙම සහතිකයන් එලෙස ක‍්‍රියාත්මක කරනවාදැයි පරීක්ෂා කර බැලිය යුතුයි. ------

Back to Home

Friday, April 3, 2009

අපි වෙනුවෙන් උන්

තුෂාර විතාරණ

ශ‍්‍රී ලංකාව මේ මොහොත වන විට දරුණු යුධමය වාතාවරණයක පසුවීම කණගාටුවට කරුණකි. නමුත් මේ යුධමය තත්වය තුළ විවිධ පාර්ශවයන් යුධමය සහ දේශපාලනික වාසි ලබාගනු වස් අදිසි ක‍්‍රියාන්විතයන්ද ආරම්භ කර ඇත. එසේ සඟවා ගැසිය යුතු තුරුම්පුවක් ශ‍්‍රී ලංකා රජය එළිපිටම ගසා ඇත. ඒ වූ කලී ‘අපි’ සහ ‘උන්’ ලෙස බෙදා හඳුනා ගැනීමක් ජනිත කරවීමයි. මින් සිදු වනුයේ ඕනෑම අවස්ථාවක, සිද්ධියක, ස්ථානයක සහ තත්වයකදීම තමා අයිති වන කණ්ඩායම ‘අපි’ ලෙසත් අනෙක් අය ‘උන්’ ලෙසත් බෙදාගත් සංජානනයකට හුරුවීමයි.

දැන් මේ තත්වය වත්මන් ශ‍්‍රී ලංකාවේ යුධමය වාතාවරණය සමග සමපාත කර බැලිය හැකිය. මෙහි අපි වනුයේ රජයේ පාර්ශවයයි. උන් වනුයේ එල්.ටී.ටී.ඊ පාර්ශවයයි. මෙලෙස බෙදා සංජානනයට හුරු කරවීම හරහා සිංහල-බෞද්ධ ජනතාවගේ ජාතිකානුරාගී හැඟීම් පුබුදු වන බවත් ත‍්‍රස්තවාදීන් මුලිනුපුටා දැමිය හැකි බවත් පවසමින් ශ‍්‍රී ලංකා රජය මහජනතාව නම් පොඩිඑකාට කොකා පෙන්නා ඇත. මහජනතාවද මේ ඇටිකෙහෙල් ගෙඩිය රස කරමින් ගිලදමනුයේ හවසට වෙන හදිය දැන හෝ නොදැන විය හැකිය.

පළමුවෙන්ම රජය පවසන අපි යනු කවුරුන්දැයි ප‍්‍රත්‍යක්ෂ කරගත යුතුය. ජාතික හෙළ උරුමය, විමල් වීරවංශ සහ ගුණදාස අමරසේකරට අනූව අපි යනු සිංහල-බෞද්ධ ජනතාවයි. විමල් වීරවංශ ඉවත් වීමට පෙර ජෙ.වි.පෙ.(ජාතික විමල් පෙරමුණ- විමල් වීරවංශ ජෙ.වි.පෙ. වන් මෑන් ෂෝ කරපු සමය) මතයද මෙයම විය. මොවුන් මෑත කාලීනව පැහැදිලි ස්ථාවරයක සිට අදහස් ප‍්‍රකාශ කළද රටේ රජ්ජුරුවන්ට (කෙරවලපිටිය විවෘත කරන අවස්ථාවේ අමාත්‍යංශ ලේකම් ජනාධිපතිතුමන්ට ආමන්ත‍්‍රණය කළ පරිදි) අනුව නම් උන් විටින් විට වෙනස් වෙයි. යුද්ධය තුළදී එල්.ටී.ටී.ඊ ය උන්ය. මිග් ටෙන්ඩර් ගැන කථා කරන්නන් උන්ය. රජය ප‍්‍රශ්ණ කරන මාධ්‍යවේදීන් උන්ය. සාමය, මානව හිමිකම් ගැන කථා කරන්නන්ද උන්ය. පලාත් සභා මැතිවරණ වලදී විපක්ෂ අපේක්ෂකයන් උන්ය. ඔවුන්ගේ ආධාරකරුවන්ද උන්ය. විපක්ෂයට ඡන්දය භාවිතා කරන ජනතාවද උන්ය. තෙල් මිල පිළිබඳව ඇඟිල්ල දිගුකරන්නන්ද උන්ය. හාල් මිල අහස උසට යන විට කතා කරන්නන්ද උන්ය. සංවර්ධනය පිළිබඳ හාර අවුස්සන්ද උන්ය. පාර්ලිමේන්තුව තුළ විපක්ෂය උන්ය. මෙලෙස මේ ලැයිස්තුව ඕනෑ තරම් දිගුකළ හැකිය. මේ අනුව බලන කල අපිද කුමන හෝ අවස්ථාවක උන්ගේ ගොඩට වැටෙයි. මෙලෙස මහින්ද රාජපක්ෂ තුමන් බලයට ගෙනා රටේ ජනතාව එතුමා විසින්ම උන් කර හමාරය.

රාජපක්ෂතුමන් මෑතදී පැනිලි බහුල ශ‍්‍රී ලංකාව තුළ සිදුවූ ඓතිහාසික පැනිල්ලකට අත දුන්නේය. ඒ කරුණාරත්න (කරුණා+රත්න - කරුණා රජයට මැණිකක් වූ නිසාය.) මහතාගේ පැනිල්ලය. කරුණා යනු 2008ට පෙර උන්ගෙන් කෙනෙකි. ඔහු උන්ගෙන් කෙනෙකි නොව ඇත්තවශයෙන්ම කිවහොත් උන්ගේ පොරය. අරන්තලා භික්ෂු ඝාතනය ඇතුළුව නැගෙනහිර දහස් ගණන් හමුදා සෙබලූන් ඝාතනය කළ උන්ගේ මෙහෙයුම් වල නිර්මාතෘවරයාය. ඒ අනුව එදා ඔහු උන්ගෙන් කෙනෙක් බව අපටද මහින්ද රාජපක්ෂතුමන්ටද ප‍්‍රශ්ණයක් නැත. නමුත් ඔහු දැන් අපේ කෙනෙක් බව මහින්ද රාජපක්ෂ පවසයි. මේ රාජ ආඥව අසන ජනතාව පොඩි කසුකුසුවක් නගති. (කසුකුසුවක් කීවාට කනට නෑසෙන තරම් එකකි.) කමක් නැත. රාජ උදහසට ලක්විය හැකි බැවින් එයද පිළිගත්තා යැයි කියමු. (මක්නිසාදයත් රටේ ජනතාවගේ හැටියට තමයි ජනාධිපති පත්වන්නේ) ප‍්‍රශ්ණය ඇත්තේ එතැන නොවේ.

කරුණාරත්න අපේ නම් අරන්තලාවේදී ඝාතනය කෙරුණු භික්ෂූන්වහන්සේලා කාගේද? උන්වහන්සේලා (සිංහල-බෞද්ධ) අපේද? උන්ගේද?
අලිමංකඩ, මුලතිව් බංකර තුළ අවසන් හුස්ම හෙළු ජාතියේ මුරදේවතාවන් අපේද? උන්ගේද?

Back to Home

Thursday, March 26, 2009

ත‍්‍රස්තය සහ ත‍්‍රස්තවාදීයා ක‍්‍රියාපදයෙන් නාම පදයට - 02

ත‍්‍රස්තවාදය භංගවේවා !
ත‍්‍රස්ත මර්දනයට ජයවේවා !


උස මනින්නට , බර මනින්නට මිම්මක් තියෙනවා. එක්තරා වෙළෙඳ දැන්වීමක කියන ආකාරයට දැන් සමේ වර්ණය පවා මනින්න පුළුවන්. අපේ හිතවත් වෘත්තීය සමිති නායකයෙකුට පුළුවන්කම තියෙනවා කෙනෙකුගේ ‘වාමාංශිකභාවය’ පවා මැන බලන්නට. තමාගේ කලිසමේ සාක්කුවේ නිතරම රැගෙන යන මීටර් කෝදුවක ආධාරයෙන් තමයි ඔහු අනෙකා වාමාංශිකයෙක්ද දක්ෂිණාංශිකයෙක්ද කියලා මැනලා තීරණය කරන්නේ. එතකොට කෙනෙක් වාමාංශිකයෙක් වෙන්නේ ඔහුගේ හෝ ඇයගේ ව්‍යවහාරය අනුව නෙමෙයි. අපේ වෘත්තීය සමිති නායකයා විසින් කරන නම් කිරීම නැත්නම් ලේබල් ගැහීම හින්දයි.අපි ගිය සතියේ කතා කළා ත‍්‍රස්තවාදය සහ ත‍්‍රස්තවාදියා ගැන. එතැනදී අපට පැහැදිලි වුනේ ත‍්‍රස්තවාදය යන්න දේශපාලන ප‍්‍රචණ්ඩත්වයක් කියන තැනින් වෙනස් වෙලා කිසියම් පුද්ගල කණ්ඩායමක් හඳුන්වන වචනයක් බවට පත් වී ඇති ආකාරයයි. තව දුරටත් පැහැදිලි කළොත් ‘දේශපාලන අරමුණක් ඉටුකර ගැනීම සඳහා හිංසාකාරී ක‍්‍රියාවක් කරන පුද්ගලයෙක්’ කියන තේරුම වෙනුවට ත‍්‍රස්තවාදී යැයි නාමකරණය කරන පුද්ගලයෙක් හෝ පුද්ගල කණ්ඩායමක් සිදුකරන ඕනෑම ක‍්‍රියාවක් ත‍්‍රස්තවාදී ක‍්‍රියාවක් බවට අද වෙන විට පත් වී ඇති බවයි. දැන් ඔබ කියාවි. ’’ඒක මහා මෝඩ තර්කයක්නේ. එතකොට ත‍්‍රස්තවාදී කියලා නම් කරපු සංවිධානයක් සුනාමියෙන් විපතට පත්වුණු මිනිසුන්ට අධාර කළොත් එකක් ත‍්‍රස්තවාදී ක‍්‍රියාවක් වෙනවද? ’’ කියලා.’’ දැන් තියෙන ත‍්‍රස්ත විරෝධී නීති අනුව ඒකත් එහෙම තමයි. ඒ සඳහා ඕනෑ තරම් උදාහරණ ජාත්‍යන්තර වශයෙන් හොයාගන්න පුළුවන්. එතකොටම ඔබට මෙහෙ කියන්න පුළුවන් ‘‘වෙන්න ඇති . ඒකත් විශ්වාස කරන මෝඩයෝ ඕන තරම් ඇති. හැබැයි මම නම් ඒ වගේ මෝඩයෙක් නෙවෙයි.’’ එහෙම කියලා ඔබට පුළුවන් ඔබේ විශ්වාසය අනෙකා වෙතට තල්ලූ කරන්න. ඉතින් කිසියම් පුද්ගලයෙකුගේ පුද්ගල කණ්ඩායමක් ඔවුන් සිවිල් ජනයාට ප‍්‍රහාර එල්ල කළ නිසා හෝ දේපළවලට හානි කළ නිසා හෝ රටේ යටිතල ව්‍යුහයට ප‍්‍රහාර එල්ල කළ නිසා හෝ රටේ යටිතල ව්‍යුහයට ප‍්‍රහාර එල්ල කළ නිසා හෝ බරපතල ආකාරයේ සිවිල් නීති කඩකිරීම් නිසා හෝ ‘ත‍්‍රස්තවාදී’ කියා නම් කළාට පස්සේ ඔහු හෝ ඔවුන් ඉතින් ආයෙ දෙකක් නෑ ත‍්‍රස්තවාදියෙක් හෝ ත‍්‍රස්තවාදී සංවිධානයක් තමයි.’

කිසිවෙකුට විරුද්ධව ඇඟිල්ලක්වත් නොසවා වුණත් කිසියම් පිරිසක් ත‍්‍රස්තවාදීන් වෙන්න පුළුවන්. ඒ වගේම අහිංසාවාදී ක‍්‍රියාවල නිරතවන පිරිසක් වුණත් ත‍්‍රස්තවාදීන් වෙන්න පුළුවන්. උදාහරණයක් වශයෙන් පලස්තීනයේ දේශපාලන ක‍්‍රියාවලියට සහභාගී වෙන, ඒ විතරක් නෙමෙයි ඡන්දයෙන් ජයග‍්‍රහණය කරන කණ්ඩායමක් වුණත් ඒ සියල්ල නොතකා ත‍්‍රස්තවාදී ලෙස නම් කරන්න පුළුවන් සහ ඒ නිසා සම්මත දේශපාලන කතිකාවෙන් ඔබ්බෙහි තියෙන දෙයක් ලෙස සැලකීමට ලක්වෙන්න පුළුවන්. ඔබ හිතයි මම කියන්නේ හමාස් සංවිධානය ගැන කියලා. නමුත්, බටහිර ඉවුරේ රමල්ලා නගරයේ සිට පාලනය ගෙනයන පලස්තීන අධිකාරීයටත් වසර කිහිපයකට පෙර ඊශ‍්‍රායලය කිව්වේ ත‍්‍රස්තවාදීන් කියලා. අභාවප‍්‍රාප්ත පලස්තීන ජනාධිපති යසර් අර්ෆත් ගේ කාර්යාලයටත් බෝම්බ දැම්මා.

දැන් අපි තවත් පැත්තකින් බලමු. අපට සම්පුර්ණයෙන්ම අමතක වෙලා තියෙනවා ‘දේශපාලන ත‍්‍රස්තය’ කියන්නේ එක්තරා ආකාරයක ප‍්‍රචණ්ඩත්වයක් විස්තර කිරීමක් මිසක් ඒ වචනය ඇහුණු ගමන්ම සදාචාර වශයෙන් එය හෙළා දැකීමක් අදහස් නොවන බව. දැන් වෙලා තියෙන්නේ කිසියම් කෙනෙකුට ’’ඔයා ත‍්‍රස්තවාදියෙක් ’’ කියලා කීමයි. ඒ පුද්ගලයා හෙළා දැකීමයි කියන දෙකම එකපාරටම සිදුවීම. වටිනාකම් විනිශ්චය විස්තර කිරීම තුළම ගැබ්වෙලා තියෙනවා.

අවසාන වශයෙන් අපි හිතන්න පුරුදු වෙලා තියෙනවා ‘ත‍්‍රස්තවාදය’ කියන දෙය ක‍්‍රියාවේ යෙදවීමට රාජ්‍යයට හැකියාවක් නැහැ කියලා. සමහරවිට රාජ්‍යය සෘජුවමත් තවත් විටෙක තමන්ගේ අවසරය ලත් පැරා මිලිටරි හමුදා යොදා ගනිමිනුත් කරන ක‍්‍රියාකාරකම් එක් පැත්තකින් ප‍්‍රචණ්ඩකාරී වගේම තම ජනතාව ත‍්‍රස්ත කිරීම සඳහා යොදා ගන්නා ඒවා වුණත් ඒවා ත‍්‍රස්තය හෝ ත‍්‍රස්ත ක‍්‍රියා වශයෙන් හඳුන්වන්නේ නැහැ. එයට හේතුව ත‍්‍රස්තවාදය යන වචනය දැන් අනිවාර්ය ලෙසම භාවිතා කෙරෙන්නේ රජයට පරිබාහිරව ක‍්‍රියාකරන සංවිධාන පුද්ගලයන් හැඳින්වීම සඳහාම පමණක් වීමයි. ඊටත් වඩා නරක තත්ත්වය තමයි වචන එහා මෙහා කිරීම මඟින් රාජ්‍ය ත‍්‍රස්තය කියන එන‘ත‍්‍රස්ත මර්දනය’ නැත්නම් ‘ප‍්‍රති ත‍්‍රස්තය’ බවට පත් කරලා තිබීමයි.

වෙනත් වචනයකින් කිව්වොත්, ප‍්‍රතිඵලය මේකයි. ත‍්‍රස්ත විරෝධය හෙවත් ප‍්‍රති ත‍්‍රස්තය (counter terrorism) කිසිඳු ප‍්‍රශ්ණ කිරීමකින් තොරව ආවේණික යහපත් දෙයක්. හරියට ‘ත‍්‍රස්තවාදය’ ආවේණිකවම නරක නපුරු දෙයක් වුණා වගේ.

It's only wordsand
words are all they need
to make you a TERRORIST

Back to HOME...

ත‍්‍රස්තය සහ ත‍්‍රස්තවාදීයා ක‍්‍රියාපදයෙන් නාම පදයට 02ත‍්‍රස්තවාදය භංගවේවා !ත‍්‍රස්ත මර්දනයට ජයවේවා !

උස මනින්නට , බර මනින්නට මිම්මක් තියෙනවා. එක්තරා වෙළෙඳ දැන්වීමක කියන ආකාරයට දැන් සමේ වර්ණය පවා මනින්න පුළුවන්. අපේ හිතවත් වෘත්තීය සමිති නායකයෙකුට පුළුවන්කම තියෙනවා කෙනෙකුගේ ‘වාමාංශිකභාවය’ පවා මැන බලන්නට. තමාගේ කලිසමේ සාක්කුවේ නිතරම රැගෙන යන මීටර් කෝදුවක ආධාරයෙන් තමයි ඔහු අනෙකා වාමාංශිකයෙක්ද දක්ෂිණාංශිකයෙක්ද කියලා මැනලා තීරණය කරන්නේ. එතකොට කෙනෙක් වාමාංශිකයෙක් වෙන්නේ ඔහුගේ හෝ ඇයගේ ව්‍යවහාරය අනුව නෙමෙයි. අපේ වෘත්තීය සමිති නායකයා විසින් කරන නම් කිරීම නැත්නම් ලේබල් ගැහීම හින්දයි.අපි ගිය සතියේ කතා කළා ත‍්‍රස්තවාදය සහ ත‍්‍රස්තවාදියා ගැන. එතැනදී අපට පැහැදිලි වුනේ ත‍්‍රස්තවාදය යන්න දේශපාලන ප‍්‍රචණ්ඩත්වයක් කියන තැනින් වෙනස් වෙලා කිසියම් පුද්ගල කණ්ඩායමක් හඳුන්වන වචනයක් බවට පත් වී ඇති ආකාරයයි. තව දුරටත් පැහැදිලි කළොත් ‘දේශපාලන අරමුණක් ඉටුකර ගැනීම සඳහා හිංසාකාරී ක‍්‍රියාවක් කරන පුද්ගලයෙක්’ කියන තේරුම වෙනුවට ත‍්‍රස්තවාදී යැයි නාමකරණය කරන පුද්ගලයෙක් හෝ පුද්ගල කණ්ඩායමක් සිදුකරන ඕනෑම ක‍්‍රියාවක් ත‍්‍රස්තවාදී ක‍්‍රියාවක් බවට අද වෙන විට පත් වී ඇති බවයි. දැන් ඔබ කියාවි. ’’ඒක මහා මෝඩ තර්කයක්නේ. එතකොට ත‍්‍රස්තවාදී කියලා නම් කරපු සංවිධානයක් සුනාමියෙන් විපතට පත්වුණු මිනිසුන්ට අධාර කළොත් එකක් ත‍්‍රස්තවාදී ක‍්‍රියාවක් වෙනවද? ’’ කියලා.’’ දැන් තියෙන ත‍්‍රස්ත විරෝධී නීති අනුව එ්කත් එහෙම තමයි. ඒ සඳහා ඕනෑ තරම් උදාහරණ ජාත්‍යන්තර වශයෙන් හොයාගන්න පුළුවන්. එතකොටම ඔබට මෙහෙ කියන්න පුළුවන් ‘‘වෙන්න ඇති . ඒකත් විශ්වාස කරන මෝඩයෝ ඕන තරම් ඇති. හැබැයි මම නම් ඒ වගේ මෝඩයෙක් නෙවෙයි.’’ එහෙම කියලා ඔබට පුළුවන් ඔබේ විශ්වාසය අනෙකා වෙතට තල්ලූ කරන්න. ඉතින් කිසියම් පුද්ගලයෙකුගේ පුද්ගල කණ්ඩායමක් ඔවුන් සිවිල් ජනයාට ප‍්‍රහාර එල්ල කළ නිසා හෝ දේපළවලට හානි කළ නිසා හෝ රටේ යටිතල ව්‍යුහයට ප‍්‍රහාර එල්ල කළ නිසා හෝ රටේ යටිතල ව්‍යුහයට ප‍්‍රහාර එල්ල කළ නිසා හෝ බරපතල ආකාරයේ සිවිල් නීති කඩකිරීම් නිසා හෝ ‘ත‍්‍රස්තවාදී’ කියා නම් කළාට පස්සේ ඔහු හෝ ඔවුන් ඉතින් ආයෙ දෙකක් නෑ ත‍්‍රස්තවාදියෙක් හෝ ත‍්‍රස්තවාදී සංවිධානයක් තමයි.’
කිසිවෙකුට විරුද්ධව ඇඟිල්ලක්වත් නොසවා වුණත් කිසියම් පිරිසක් ත‍්‍රස්තවාදීන් වෙන්න පුළුවන්. ඒ වගේම අහිංසාවාදී ක‍්‍රියාවල නිරතවන පිරිසක් වුණත් ත‍්‍රස්තවාදීන් වෙන්න පුළුවන්. උදාහරණයක් වශයෙන් පලස්තීනයේ දේශපාලන ක‍්‍රියාවලියට සහභාගී වෙන, ඒ විතරක් නෙමෙයි ඡන්දයෙන් ජයග‍්‍රහණය කරන කණ්ඩායමක් වුණත් ඒ සියල්ල නොතකා ත‍්‍රස්තවාදී ලෙස නම් කරන්න පුළුවන් සහ ඒ නිසා සම්මත දේශපාලන කතිකාවෙන් ඔබ්බෙහි තියෙන දෙයක් ලෙස සැලකීමට ලක්වෙන්න පුළුවන්. ඔබ හිතයි මම කියන්නේ හමාස් සංවිධානය ගැන කියලා. නමුත්, බටහිර ඉවුරේ රමල්ලා නගරයේ සිට පාලනය ගෙනයන පලස්තීන අධිකාරීයටත් වසර කිහිපයකට පෙර ඊශ‍්‍රායලය කිව්වේ ත‍්‍රස්තවාදීන් කියලා. අභාවප‍්‍රාප්ත පලස්තීන ජනාධිපති යසර් අර්ෆත් ගේ කාර්යාලයටත් බෝම්බ දැම්මා.
දැන් අපි තවත් පැත්තකින් බලමු. අපට සම්පුර්ණයෙන්ම අමතක වෙලා තියෙනවා ‘දේශපාලන ත‍්‍රස්තය’ කියන්නේ එක්තරා ආකාරයක ප‍්‍රචණ්ඩත්වයක් විස්තර කිරීමක් මිසක් ඒ වචනය ඇහුණු ගමන්ම සදාචාර වශයෙන් එය හෙළා දැකීමක් අදහස් නොවන බව. දැන් වෙලා තියෙන්නේ කිසියම් කෙනෙකුට ’’ඔයා ත‍්‍රස්තවාදියෙක් ’’ කියලා කීමයි. ඒ පුද්ගලයා හෙළා දැකීමයි කියන දෙකම එකපාරටම සිදුවීම. වටිනාකම් විනිශ්චය විස්තර කිරීම තුළම ගැබ්වෙලා තියෙනවා.
අවසාන වශයෙන් අපි හිතන්න පුරුදු වෙලා තියෙනවා ‘ත‍්‍රස්තවාදය’ කියන දෙය ක‍්‍රියාවේ යෙදවීමට රාජ්‍යයට හැකියාවක් නැහැ කියලා. සමහරවිට රාජ්‍යය සෘජුවමත් තවත් විටෙක තමන්ගේ අවසරය ලත් පැරා මිලිටරි හමුදා යොදා ගනිමිනුත් කරන ක‍්‍රියාකාරකම් එක් පැත්තකින් ප‍්‍රචණ්ඩකාරී වගේම තම ජනතාව ත‍්‍රස්ත කිරීම සඳහා යොදා ගන්නා ඒවා වුණත් ඒවා ත‍්‍රස්තය හෝ ත‍්‍රස්ත ක‍්‍රියා වශයෙන් හඳුන්වන්නේ නැහැ. එයට හේතුව ත‍්‍රස්තවාදය යන වචනය දැන් අනිවාර්ය ලෙසම භාවිතා කෙරෙන්නේ රජයට පරිබාහිරව ක‍්‍රියාකරන සංවිධාන පුද්ගලයන් හැඳින්වීම සඳහාම පමණක් වීමයි. ඊටත් වඩා නරක තත්ත්වය තමයි වචන එහා මෙහා කිරීම මඟින් රාජ්‍ය ත‍්‍රස්තය කියන එන‘ත‍්‍රස්ත මර්දනය’ නැත්නම් ‘ප‍්‍රති ත‍්‍රස්තය’ බවට පත් කරලා තිබීමයි.
වෙනත් වචනයකින් කිව්වොත්, ප‍්‍රතිඵලය මේකයි. ත‍්‍රස්ත විරෝධය හෙවත් ප‍්‍රති ත‍්‍රස්තය (counter terrorism) කිසිඳු ප‍්‍රශ්ණ කිරීමකින් තොරව ආවේණික යහපත් දෙයක්. හරියට ‘ත‍්‍රස්තවාදය’ ආවේණිකවම නරක නපුරු දෙයක් වුණා වගේ.
It's only wordsand words are all they needto make you a TERRORIST

Thursday, March 19, 2009

ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට විරුද්ධ අපි නෙමෙයි , උන් තමයි

ප‍්‍රචණ්ඩත්වයට කවුරුත් විරුද්ධයි. ඉස්සර බස්වල ගහලා තිබුනේNO SMOKING කියලා වුනාට දැන් හැමතැනම කියන්නේ SAY NO TO VIOLENCE කියලයි.

ගෙදර ඇතුළේ දී තමන්ගේ භාර්්‍යාවගේ ඔළුව සිහිසුන් වනතුරු බිත්තියේ ඇණපු අය , බස්වල, කෝච්චිවල කුංග්ෆු සන්දර්ශන පවත්වපු අය වුණත් සමාජයේදී ප‍්‍රචණ්ඩත්වයට විරුද්ධයි.

ඒ වුනාට ප‍්‍රචණ්ඩත්වය පිළිගෙන එය පාවිච්චි කරපු පුද්ගලයෙක් දැනට වසරකට පෙර නේපාලයේ අගමැති ධුරයට ඡන්දයෙන් පත්වුනා. බලන්නකෝ පුදුමේ කියන්නේ එයාගේ නමත් ප‍්‍රචණ්ඩ. ප‍්‍රචණ්ඩ සහෝදරයා වෙන රටවල ජනාධිපතිවරු, අගමැතිවරු කත්මන්ඩු ගිහින් එයාව හමුවෙන කොට ගරු ප‍්‍රචණ්ඩ මැතිතුමා කියන්න බැරි නිසා එයා දැන් තමන්ගේ පරණ නම හෙවත් පුෂ්පකමාල් දයාල් කියන නම පාවිච්චි කරනවා. පුෂ්පකමාල් දයාල් ඉන්දියාවේ ජවහර්ලාල් නේරු විශ්ව විද්‍යාලයේ ආචාර්ය උපාධිධාරියෙක් වුණත් එයා ‘ආචාර්ය’ පට්ටම නමට ඉදිරියෙන් දාගන්න එච්චර උනන්දුවක් නැති විප්ලවවාදියෙක්. පුදුමයි නේද?

පහත පළවන්නේ නේපාලයේ අගමැති ප‍්‍රචණ්ඩ සහෝදරයා සමඟ ඉතාලියේ L'espresso වෙබ් අඩවිය පවත්වපු සම්මුඛ සාකච්ඡාවකින් කොටසක්.

ඔබ හිතන අන්දමට නේපාලයට අදාළව ඉතාම හදිස්සියෙන් සිදුකළ යුතු ප‍්‍රතිසංස්කරණ මොනවාද ?

ඉස්සෙල්ලාම අපි කළ යුත්තේ මුළු රාජ්‍ය ව්‍යූහය ෆෙඩරල් ක‍්‍රමයක් බවට ප‍්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමයි. පසුගිය අවුරුදු 230ක් තිස්සේ පැවතුණු වැඩවසම් ක‍්‍රමය වෙනස් කර, රාජ්‍ය ව්‍යුහය රැඩිකල් ආකාරයෙන් ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රීය කරණය කිරීමට අපට අවශ්‍යයි. ස්වයංපාලන ප‍්‍රදේශ 09 කින් හෝ 10 කින් සමන්විත ෆෙඩරල් මාදිලියේ ආණ්ඩුවක් ගොඩනැඟිය යුතුයි. මේ අතර අපේ ප‍්‍රමුඛතාවය වන්නේ විප්ලවකාරී ඉඩම් ප‍්‍රතිසංස්කරණයක් ඇති කිරීමයි. විශාල ඉඩම් හිමියන්ගේ ඉඩම් පවරාගෙන දුප්පත් මිනිසුන්ට එම ඉඩම් බෙදාදීම අවශ්‍යයි.

නේපාලය තුළ වගේම විදේශයන්හිත් සිටින සමහරු කියන්නේ මා ඕ වාදීන් වන ඔබලා තවමත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදි පක්ෂයක් නොවන බවයි. ඔවුන් හිතන්නේ බලය අල්ලා ගැනීමේ උපාය මාර්ගයක් වශයෙන් ඔබලා බහු - පක්ෂ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිගත් බවයි. මෙයට ඔබ පිළිතුරු දෙන්නේ කෙසේද?

ඔව්! මම ඔය කතා අහලා තිබෙනවා. මම නැවතත් අවධාරණය කරන්න කැමතියි, අපි විශ්වාස කරන අන්දමට සමාජවාදය තුළ - නිර්ධන පංතියේ ආඥදායකත්වය තුළ පවා බහු පක්ෂ තරඟකාරීත්වයකින් තිබිය යුතුයි. අප මේ තීරණයට එළඹුනේ පක්ෂය තුළ තියුණු විවාදයකින් පසුවයි. අපේ තේරුම්ගැනීම අනුව විවිධ පක්ෂ අතර තරඟකාරීත්වයකින් තොරව නූතන සමාජය ගොඩනැංවිය නොහැකියි. නමුත්, එක වැදගත් ප‍්‍රශ්ණයක් තියෙනවා. ‘‘මේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ බහු පක්ෂ ක‍්‍රමය කවුරුන් වෙනුවෙන්ද?’’ අප දන්නවා විවිධාකාරයේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ආණ්ඩු ක‍්‍රමයන් තියෙනවා. සමහර පන්තිවලට හෝ සමහර ප‍්‍රදේශවලට මිස ජනගහණයේ බහුතරයට උදව් උපකාර වන කිසිවක් කරනු නොලබන, ඊට පටහැනිව අපට අවශ්‍යයි මහජනතාවට ප‍්‍රතිලාභ ලැබෙන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක්. මේ තමයි ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ අපේ අදහස, එය කිසියම් උපාය මාර්ගයක් හෝ උපක‍්‍රමයක් නෙවෙයි. අපි ගැන ඔය වගේ කතා කියන උදවිය තමයි හැමදාමත් ඉඩම් හිමියන්ගේ, ධනපතියන්ගේ, ( ඉරාකයේ හා අෆ්ඝනිස්ථානයේ) ජනතාවගේ ඔළුගෙඩිවලට බෝම්බ දමා යුධ වැද්දන්ගේ පැත්ත ගන්නේ. ඇත්තටම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී නැත්තේ අපි නෙමෙයි. උන්

Back to HOME...

Thursday, September 11, 2008

GSP+ ගැන චණ්ඩි කතා සහ ඇත්ත කතා

යුරෝපා සංගමයට ඇඟලූම් අපනයනය කරන රටවල් මානව හිමිකම් සහ දේශපාලන අයිතිවාසිකම් වලට අදාළව එක්සත් ජාතීන්ගේ ප‍්‍රඥප්තීන්ගේ ප‍්‍රමාණයද සැලකිල්ලට ගනිමින් යුරෝපා සංගමේ රටවල් වලට කෙරෙන භාණ්ඩ අපනයනයේදී අපනයනය කෙරෙන භාණ්ඩ සදහා ගෙවිය යුතු රේගු බදු සහනය GSP+ ය. ආසියාවෙන් මෙම සහනය ලැබූ රටවල් දෙක වන්නේ මොංගෝලියාව සහ ශ‍්‍රී ලංකාවයි. මෙම සහනය වෙනුවෙන් පනවන ලද එකම කොන්දේසිය වූයේ සහනය ලබන රටවල් අත්සන් තබා ඇති සිවිල් හා දේශපාලන අයිතිවාසිකම් ප‍්‍රඥප්තිය ඇතුළු එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය සමඟ අත්සන් තබා ඇති මානව හිමිකම් වලට අදාළ ප‍්‍රඥප්තීන් 27කට අයත් කාරණා එම රටවල් පිළිපැදිය යුතු බව පමණි. නමුත් තව නොබෝ දිනකින් මෙම සහනය අප රටට අහිමි වීමේ තර්ජනයක් ඇත. මේ ඒ පිළිබඳව අගෝස්තු මස 27 වන දින ටැමිල් ගාඩියන්හි පළවු ලිපියකි.

ලංකාවේ ඇඟළුම් කර්මාන්තය පළමුවරට දශක දෙකක කාලයක් පුරාවට අපනයන ආදායම් උපයන ඉහළම මාර්ගය බවට පත්ව ඇති අවස්ථාවක සහ ලංකාව සම්බන්ධයෙන් යුරෝපා සංගමයේ පිළිගැනීම අහිමිවීමේ අවාසිදායක තත්ත්වයන් ඇතිවීමට ඉඩ ඇති අවස්ථාවක ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ කියා සිටියේ, ලංකාව තවදුරටත් බටහිර රටවල් මත රඳා නොපවතින බවයි. ඒ පොලොන්නරුවේ වාරිමාර්ග ව්‍යාපෘතියක් ජනතා අයිතියට පැවරීමේ උළෙලකදීය. එතුමා තවදුරටත් කියා සිටියේ බටහිර මත රඳා පවතින නායකයන්ගේ යුගය තම පාලන කාලයෙන් අවසන් වන බවයි.

Lanka Orix Securities හි පර්යේෂණ ප‍්‍රධානී වජිර පේ‍්‍රමවර්ධන පැවසුවේ, උද්ධමනය සියයට 27% ක ප‍්‍රතිශතයකින් ඉහළ යන විට මිනිසුන් උපයන ආදායම ජීවත්වීමට ප‍්‍රමාණවත් නොවන බවයි. මෙවැනි තත්වයක් තුළ බොහෝ දෙනා තම රැකියා අතහැර විදේශ ගතවේ. ”ශ‍්‍රී ලංකාවේ මානව හිමිකම් වාර්තාව හා GSP+ සඳහා එහි බලපෑම” යන ශිර්ෂය යටතේ The Economist සඟරාවේ ලිපියක් මෙලෙස දක්වා තිබුනි. ”2004 වසරේ ඇති වු සුනාමියෙන් පසු ශ‍්‍රී ලංකාව නැවත ගොඩ ගැනීමට GSP+ ආධාරකයක් විය. යුරෝපා සංගමය මඟින් ලබා දුන් සහන ශ‍්‍රී ලංකා අපනයනකරුවෝ භුක්ති වින්දහ. මෙහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ශ‍්‍රී ලංකාවේ විශාලතම අපනයන වෙළෙඳපොළ වුයේ යුරෝපා සංගමයයි. එය වසරකට ඩොලර් බිලියන 1ක පමණ විකුණුම් ප‍්‍රමාණයකි. ඉන් හරි අඩක් ආවරණය කරනු ලබන්නේ GSP+ හරහාය. නමුත් GSP+ පාලනය කරන රීතීන්වලට අදාළව ගැටලූවක් උද්ගත වී ඇත. ප‍්‍රතිලාභ භුක්ති විඳින්නන් පරිසර, කම්කරු හා මානව හිමිකම් යන අංශවල ප‍්‍රමිතීන් දක්වන්නා වු අන්තර්ජාතික සම්මුතීන් 27 පිලිපැදීම කළ යුතුවේ. මේ සියල්ල අවසානයේ ශ‍්‍රී ලංකාව මෙය ඉටුකර ගැනීමට නොහැකිව දඟලමින් සිටියි. මන්ද 2008 වසර අවසානයේ ගිවිසුම අවසන් වීමට නියමිතය.
The Economist සඟරාව තවදුරටත් දැක්වු ආකාරයට 2006 වසරේ සිට එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානයට එරෙහිව හමුදා මෙහෙයුම් ආරම්භ කිරීමත් සමඟ දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනතාව සිය ගණනක් ඝාතනය කිරීම හා අතුරුදහන්වීම සම්බන්ධව රජයට දෝෂාරෝපණ එල්ල වී ඇත. එසේම මානව හිමිකම් පිළිබඳ මහ කොමසාරිස් කාර්යාලයක් ශ‍්‍රී ලංකාව තුළ ස්ථාපනය කිරීම රජය ප‍්‍රතික්ෂේප කරන ලදි. විකල්ප වශයෙන් ඉන්දියාව, ප‍්‍රංශය, ඇමෙරිකාව හා අනෙකුත් රටවලින් පැමිණි අද්විතීයයන්ගේ කණ්ඩායමකට රජය විසින් බරපතල මානව හිමිකම් උල්ලංඝණය කිරීම පිළිබඳ සොයා බැලීමට පත් කළ ජනාධිපති කොමිසම නිරීක්ෂණය කිරීමට ආරාධනා කළත් ඔවුන් පසුගිය අපේ‍්‍රල් මාසයේ තම නිරීක්ෂණය අත්හරින ලද්දේ සත්‍ය හෙළිදරව් කිරීමට දේශපාලන වුවමනාවක් රජයට නැති බව දක්වමිනි.

ලංකාව පිළිබඳ අත්දැකීම් ඇති යුරෝපා සංගමයේ ජේය්‍යෂ්ඨ නිලධාරියකු පැවසුවේ දැනට පෙනෙන්නට ඇති ආකාරයට GSP+ සහනය අලූත් කිරීම සිදු නොවනු බවයි. ඔහු යෝජනා කළේ සහනය තවදුරටත් ලබා ගැනීමට නම් අඩු ගණනේ 2006 දී ඝාතනයට ලක්වු ප‍්‍රංශ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයේ සේවකයන් 17 දෙනා පිළිබඳවත් ත‍්‍රිකුණාමලයේ ඝාතනය වු ශිෂ්‍යයන් 05 දෙනා පිළිබඳවත් වන නඩුවල සෑබෑ ප‍්‍රගතියක් පෙන්විය යුතු බවයි. එවැනි ප‍්‍රගතියකින්වත් තොරව යුරෝපා සංගමය විසින් GSP+ සහනය අලූත් කළහොත් එම තීරණය ලෝක වෙළෙඳ සංවිධානය තුළදී අභියෝගයට ලක්වනු ඇතැයි වැඩි දුරටත් පැවසු එම නිලධාරියා එවැනි තත්ත්වයක් තුළ 2004 දී පකිස්ථානය සමඟ කෙරෙන යුරෝපා සංගමයේ වෙළෙඳාම අත්හිටුවීමට සිදුවු බවද පැවසීය.

SUSSEX විශ්වවිද්‍යාලයේ ආර්ථික විද්‍යාඥයකු විසින් සකස් කරන ලද තවමත් ප‍්‍රකාශයට පත් නොවූ පර්යේෂණ පත‍්‍රිකාවකට අනුව GSP+ සහනය අහිමි වීමෙන් ලංකාවේ ඇඟලූම් ආනයනයන් 4% කින් කපා හැරෙනු ඇත. සමස්ථයක් ලෙස එය දළ දේශිත නිෂ්පාදිතයෙන් (GDP) 2% කි. මාස් හෝල්ඩින්ග්ස් ආයතනය කල්පනා කරන්නේ GSP+ අහිමි වන බවයි. මේනිසා වැඩිවන වියදම අඩුකර ගැනීමට වෙනත් වියදම් කපා හැරීමට සමාගම බලාපොරොත්තු වන අතර ඒනිසා ඇඟලූම් සඳහා රෙදි ලංකාවෙන් හෝ ඉන්දියාවෙන් මිලදී නොගෙන නැගෙනහිර ආසියාවෙන් ගැනීමට ඔවුන් ක‍්‍රියාකර ගෙන යයි.

The Economist සඟරාවට අනුව, මෙය ශ‍්‍රි ලංකාවට හා අපගේ ඇඟලූම් කර්මාන්තකරුවන්ට නරක තත්ත්වයක් උදාකරන්නකි. මෙම සඟරාව තවදුරටත් දක්වන ආකාරයට ශ‍්‍රී ලංකාවේ වාර්ෂික උද්ධමනය 30% කට ආසන්නය. ගණනය කිරීම් අනුව 2006 වසරේ ආර්ථික වර්ධන වේගය 7.6‍% වු අතර මේ වසරේ එය 4.3% වේ යැයි අනුමාන කරයි. අනෙක් රටවල් මෙන්ම ලංකාවේද ආහාර හා ඉන්ධන මිල ඉහළ යාමෙන් උද්ධමනය වැඩිවේ. නමුත් ශ‍්‍රී ලංකාවේ 25 වසරක් තුළ සාමාන්‍ය වාර්ෂික උද්ධමන වර්ධනය 12% කි. යුද්ධයේ පිරිවැය හේතුවෙන් මුදල් ප‍්‍රතිපත්තීන්ද ඉතා ලිහිල් වී ඇත. අවතැන්වුවන් යළි පදිංචි කිරීමේ වියදම ඇතුළුව යුද්ධය නිසා අයවැයෙන් 30% ක් කා දැමෙනු ලැබ ඇත. එමනිසා GSP+ අහිමි වුවහොත් රජයට තවදුරටත් යුද්ධය ආර්ථීක බිඳවැටීමට බලනොපාන බවට තර්ක කිරීම දුෂ්කර වනු ඇත.

Back to HOME page

මට තියෙන ප‍්‍රශ්න වලට හේතුව අල්ලපු ගෙදර මිනිහා නෙවෙයි


ආචාර්ය වික‍්‍රමබාහු කරුණාරත්න
සාකච්ඡා කළේ- තාරා ශ‍්‍රී රාම්

පසුගියදා පැවති පළාත් සභා මැතිවරණයේදී ආණ්ඩුව පැහැදිලි ජයග‍්‍රහණයක් අත්කර ගත්තා. එම ජයග‍්‍රහණය ඔබ අර්ථ නිරූපණය කරන්නේ කොහොමද?
මෙය ජාතිවාදී, යුධවාදී, මතවාදී ආධිපත්‍යයක් සමාජය තුළ දැඩි ලෙස තහවුරු කරලා විශේෂයෙන්ම ව්‍යාජ තොරතුරු, තැති ගැන්වීම් ගණනාවක් කරලා ලබා ගත්ත ජයග‍්‍රහණයක්. ඡන්දය දිනයේදී නිහඬව කටයුතු කලත් සියළුම බිය වැද්දීම් ඊට පෙර ගණනාවක් කරලා තිබුනා. ඒ අනුව ඒගොල්ලන්ට අවශ්‍ය ප‍්‍රතිඵලය ලබා ගන්න පුළුවන් වුණා. එහිදී මිනිස්සු තුළ යුද්ධය පිළිබඳ දැඩි කම්පාවක්, විශ්වාසයක් ඇති කලා. ඒ අනුව යුද්ධය වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටින සෑම අයෙක්ම දේශ ද්‍රෝහියෙක්, ජාතිවාදියෙක් වන බව ප‍්‍රකාශ කළා. ඒනිසා ඊට සම්පුර්ණ සහාය දිය යුතුයි කිවූ අතර එයට විරුද්ධව කටයුතු කල ප‍්‍රබල කොටස්වලට ඒ ඒ පළාත්වලදී පහර දීම් කරමින්, විවිධ හානි කරමින් ඔවුන්ව යටපත් කළා. එය ඡන්දයට මාසයකට, සති තුනකට විතර පෙර සිදු කළා. ඒ විදිහට සමාජය ජාතිවාදී, යුධවාදී ආධිපත්‍ය තුළ හසුරුවා ගත්තා. ඒ නිසා මැතිවරණය එදිනට සාධාරණව පැවැත්වුණා කිව්වත් සමස්ත මැතිවරණ ක‍්‍රියාවලිය තුළ එයට වඩා ගැඹුරු යටිතලයේ බිය වැද්දීම් පැවතුණා.


මේ ජයග‍්‍රහණය ජනාධිපති ඇතුළු ජාතිවාදීන්ගේ මතවාදය තවත් ශක්තිමත් කළා. එහිදී ඔබේ මතය දැරූ පාර්ශ්වය ඊට අභියෝග කරන්නේ කොහොමද?
කුඩා පක්ෂයක් විදිහට අපි දිගින් දිගටම අභියෝග කලා. මෙහිදී ෆෙඩරල්වාදී අදහස් දරණ කිසිවෙක් මේ මැතිවරණය තුළ කිසිම අභියෝගයක් කළේ නැහැ. විශේෂයෙන්ම යූ.එන්.පී ය දිගටම ප‍්‍රකාශ කළේ යුද්ධය හොඳින් කළ යුතුයි කියලා. ඔවුන් ජෙනරාල් හමුදාපති කෙනෙක් පත් කරගෙන ප‍්‍රකාශ කළේ තමුන් බලයට පැමිණියොත් මීටත් වඩා හොඳින් යුද්ධය සිදු කරන බවයි. ඒ වගේම යුද්ධය ප‍්‍රශ්නයක් නොවන බවත් එය සිදුකල යුතු බවත් ඔවුන් ප‍්‍රකාශ කලා. ජ.වි.පෙ. ප‍්‍රකාශ කර සිටියේ උතුරු නැගෙනහිර වෙන් කලේ තමන් බවත්, එය ඔවුන් ලද ජයග‍්‍රහණයක් බවත්, නැගෙනහිර ප‍්‍රාන්ත බලයක් ගැන ජනාධිපතිත් අද කතා කරන්නේ ඒ මත සිට බවත්. මේ විදිහට ඔවුන් යුද්ධයට ඉතා පක්ෂව කතා කලා. ඇත්තවශයෙන්ම මේකට විෂය බද්ධ අභියෝගයක් තියෙනවා. ඊට ජාතිවාදීව නතුවූ පක්ෂයක් තමයි ජ.වි.පෙ. ඔවුන් විෂය බද්ධව ජනතාවගේ උද්ඝෝෂණ වලට සහභාගී වෙනවා. විශේෂයෙන්ම අසාධාරණ වලට ලක්වීම නිසාම වතුකරයේ ජනතාවටත් මේවාට මුහුණ දිය යුතු බවට විෂය බද්ධ වුවමනාවක් තියෙනවා. නමුත් මතවාදයක් නැහැ. මතවාදයක් ගොඩක් පරිස්සමෙන් ගොඩ නගන්න සිදුවෙලා තියෙනවා. අපි කියන තරම් දුරට මැදිහත් වෙන්න කවුරුත් කැමති නැහැ. ඒ නිසා සාමය ගැන ඉතා පහළ මට්ටමෙන් හරි කතා කරන අය හා එකතු වෙලා ඉතා පුළුල් විශ්වසනීය ව්‍යාපාරයක් ගොඩනැගීමට අප සිතා සිටි විරුද්ධත්වයක් රටේ නැහැ. ඒ නිසා මිනිස්සුන්ට මේ ගැන ප‍්‍රවේශමෙන් කියාදිය යුතු බව මම හිතනවා. එතෙක් මේ ආධිපත්‍ය ප‍්‍රබලයි. මීට විසඳුමක් දීමට, අභියෝග කිරීමට තනියම අමාරුයි.


ආණ්ඩුව පසුගිය නැගෙනහිර ඡන්දය දිනුවා. ඒ වගේම සබරගමුව හා උතුරු මැද පළාත් ඡන්දය දිනුවා. මින් ඇත්තටම අදහස් වෙනවාද රජය මේ ගෙනයන වැඩපිළිවෙල රටේ සිංහල හා දෙමළ ජනතාව අනුමත කරනවා කියලා.

ඔවුන් කෙටිකාලීනව කියනවා මේ ත‍්‍රස්තවාදය ඉවර කරනවා කියලා. බෝම්බ පුපුරන කොට, තව තව හිරිහැර වෙනකොට යුද්ධය ඉවරවෙනවා කියන එකට මිනිස්සු හරි කැමතියි. ඒක එක්තරා විසඳූමක්නේ. මිනිස්සු අමුඩයක් ගහලා කරන්න බැරි නම් බෙහෙත් බීලා හරි අතීසාරය නවත්තගන්න බලනවා. ඒ වගේ සාමාන්‍ය ජනතාවගේ තර්කය මෙය ඉක්මනින් ඉවර වෙන්න ඕන කියන එක. ඉන් අදහස් වෙන්නෙ නැහැ ඒගොල්ලෝ ඊට එකඟයි කියන එක. රජය එකඟත්වයක් අරන් තියෙනවා. එකඟවෙන්න සිදුවෙන තත්ත්වයක් හදලා තියෙනවා. යම්කිසි නීතිමය තත්වයක් මත කටයුතු කලොත්, විශේෂ උපක‍්‍රම ටිකක් භාවිතා කලොත් ඕන කෙනෙක් එවැනි එකඟත්වයකට පත් කරගන්න පුලූවන්.


අද ආණ්ඩුවේ තර්කය නැගෙනහිර මුදාගත්තාට පසු එහි ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ස්ථාපිත කලා වගේ අනෙක් ප‍්‍රදේශවලත් යුද්ධය අවසන් කර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ස්ථාපිත කරනවා කියලා.
ඔව් එහෙම කරයි. එහෙ තියෙනවනෙ මාර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක්. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය කියල ඔක්කොම විකුණනවා. එහෙ තියෙන විශ්ව විද්‍යාල සිංහලකරණය කරන්න ඒකට සිංහල ළමයි ටිකක් දාල. අද එයින් එක ළමයෙක් මැරිල. ඒ වැඩෙන් සිංහල ළමයින්ට වැඩකුත් නැහැ. දෙමළ ළමයින්ට වැඩකුත් නැහැ. මිනී මරන්නේ කවුද කියල අපි දන්නෙ නැහැ. හමුදාව ඉන්නවා. පොලීසිය ඉන්නවා. මුස්ලිම් අයට නිරායුධ වෙන්න කියලා තියෙනවා. පිල්ලෙයාන් කියලා වැඩ කරන කෙනෙක් පත් කරගෙන ඒ ගොල්ලන්ගෙ දෘෂ්ටිවාදයක් හදාගෙන ඒ අනුව වැඩ කරනවා. ඒක කොමා දෙකක් යටතේ තියෙන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක්.


ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ අනුර කුමාර දිසානායකට අනුව ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දේශපාලන මතය පදනම් වෙලා තියෙන්නේ ජාතිය හා පංතිය මත. නමුත් මැතිවරණයෙන් පස්සේ විමල් වීරවංශ ප‍්‍රකාශ කළේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ අන්ත පරාජයට හේතු වුණේ ඔවුන් ජාතිය අමතක කර පංතිය සමඟ දේශපාලනයේ යෙදීම නිසා කියලා.
පංතිය පදනම් වෙච්ච වාමාංශික පක්ෂයක් ජාතියක් හැටියට ජාතික ප‍්‍රශ්නයක් සම්බන්ධයෙන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී තලයේ සිටිය යුතුයි. ධනේෂ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ඉක්මවා යන්න ඕන සමාජවාදී පංති සහිත සමාජයක් ගොඩනඟන්න. නමුත් සිංහල ජාතියේ විමුක්තිය කියන්නේ දෙමළ ජාතිය මැරීම නෙවෙයි. දැන් ඔය පටලවා ගෙන තියෙන්නෙ ජාතික විමුක්තිය නෙවෙයි. සිංහල ජාතිය විමුක්තියක් ලබා ගත යුතුයි කියන එක ගැන කිසිම තර්කයක් නැහැ. සිංහල ජාතියත් ලෝකයේ ඉතාම පෑගෙන ජාතියක්. ඒ ජාතිය නිදහස් කරගැනීම සඳහා සටනක් කළ යුතුයි. නමුත් ගෝලීය බලවතුන්, නැත්නම් ඉන්දියාව හෝ බහු ජාතික සමාගම් සමඟයි සිංහලයාගේ භාෂා හෝ ඉඩම් හෝ ඕනම අයිතියක් සම්බන්ධව සටන් කරන්න වෙලා තියෙන්නෙ. නැතුව අසල්වාසි දෙමළ ජනතාව සමඟ නෙවෙයි. හැම වෙලාවෙම හිතන්නේ දෙමලූන්ගෙන් තමයි මේ ප‍්‍රශ්ණේ සිංහලයන්ට ඇතිවෙලා තියෙන්නේ කියලා. මේක සිල්ලර අදහසක්. හරියට මට තියෙන ප‍්‍රශ්න වලට හේතුව අල්ලපු ගෙදර මිනිහා කියනවා වගේ. වරක් ඔවුන් කිව්වා මේ ත‍්‍රස්තවාදය දෙමළ නෙවෙයි ඇමෙරිකන් ත‍්‍රස්තවාදය කියලා. ඕක සී.අයි.ඒ වැඩක් කියලා. සිංහලයන් මර්ධනය කිරීමේ ඇමෙරිකන් බළල් අතක් කියලා. ඒත් පස්සේ බැලූවාම ඇමෙරිකන්කාරයෝ ආණ්ඩුව පැත්තේ. ආණ්ඩුවට යුධ ආයුධ ඔක්කෝම දෙන්නේ ඇමෙරිකන්කාරයෝ. ඔවුන් සම්පුර්ණයෙන් එකඟයි ත‍්‍රස්තවාදය මර්දනය කරන්න. නැත්නම් දෙමළු මරන්න. එතකොට ඒගොල්ලො කතාව මාරු කරලා ආපහු කිව්වා මේක ඉන්දියාවෙ වැඩක්. දකුණු ඉන්දියාව ආණ්ඩුවට සපෝට්. කරුණානිධි ආණ්ඩුවට සපෝට්. නමුත් දෙමළ තරුණයන් අතර ඉන් එහාට පෙන්නන්න කිසිම දෙයක් නැහැ. එතකොට මොකක්ද මේ අධිරාජ්‍යවාදය කියන්නේ? මොකක්ද සිංහලයන් මැඞීමට තියෙන බල අධිකාරිය. ඒවට ජ.වි.පෙ දැන් ඉන්න නායකයන්ට පිළිතුරක් නැහැ. කාටවත් අපිත් එක්ක එකට උද්ඝෝෂණ කරන්න බැහැ. ඔවුන්ට කොටියා කියනවා. ඕක තමයි ඒගොල්ලන්ගේ පංති ස්වරූපය. කොයි පංතිය කිව්වත් ඕක සිංහල සුළු ධනේශ්වර පංතියේ තියෙන ඛේදවාචකයක්. ඕක පංතිය හා ජාතිය පිළිබඳ න්‍යායාත්මත ප‍්‍රශ්ණයක් නෙවෙයි.


එතකොට පංතිය පදනම් කරගෙන ගමන් කරපු ඔබේ දේශපාලනය ඉස්මතු නොවුනෙ ඇයි?
අපේ සමහර උපාය මාර්ගයන්, නායකත්වයන් දුර්වල ඇති. ඒවගේම අපි භාවිතා කරන මාධ්‍යයන්, උපකරණ වැනි දේ තුළ අඩුපාඩුකම් තියෙනවා. ඊට අමතරව පැහැදිලිවම මේ රටේ සිංහල ජාතිවාදය හරිම ශක්තිමත්. ඒක මේ රටේ විශේෂත්වයකුත් වෙනවා. ලෝකයේ මේ තරම් දිග වංශ කතාවක් කාටවත් නැහැ. අවුරුදු 2500 ක අඛණ්ඩ වංශ කතාවක් අපට තියෙනවා. ඉතින් බොහොම ලෙහෙසියෙන් මුලක් ඇඳගෙන, ඕක උඩ ඉඳගෙන ලොකු මතවාදයන් හදා ගන්නවා. මේ මතවාදයේ ඉන්න සංඝයා වහන්සේලාත් ඒකට ජනකතා රාශියක් කියනවා. මේක හරි ප‍්‍රබල ප‍්‍රශ්ණයක්. ඒක කොච්චරද කියනවා නම් අබා වගේ චිත‍්‍රපටියක් ගත්තොත් මෙහි පෙන්නන්නේ සිංහල රාජ්‍ය වංශයට විරුද්ධව යක්ෂ ගෝත‍්‍රිකයන්ගේ චින්තන. මහාවංශයෙත් තියෙන්නේ එහෙම. ගවේෂණ වලිනුත් පෙනෙන්නේ ඒක. ඒකේ අබා කියන්නේ ද්‍රවිඩයින් වෙනුවෙන් පෙනී සිටි කුමාරයෙක්. මෙය ගම්සභා ක‍්‍රමයක් පිහිටුවලා ද්‍රවිඩයන් රාජවංශ කතාවට අභියෝග කරපු තැනක්. ඒක දැන් හැමෝම හදාගෙන තියෙනවා මේ සිංහලයන්ගේ නැගිටීමක් කියලා. එහෙම කියලා ඒකත් තමන්ගේ සාක්කුවේ දාගන්නවා. අපිට ද්‍රවිඩ කියන එකේ ප‍්‍රශ්ණයක් නැහැ. අපිට ජන වාර්ගික ප‍්‍රශ්ණයක් නැහැ. මොකද වාර්ගිකත්වය අනුව අපි ඔක්කොම එකයි. මෙතන තියෙන්නේ මෑත කාලීන ජාතික ප‍්‍රශ්ණයක්. අද අපිට මේ බැරෑරුම් අභියෝගය ජය ගන්න අමාරු වෙලා තියෙනවා. සියයට සියයක් සිංහල හමුදාවක් සියයට සියයක් දෙමළ ජනතාවක් ඉන්න ප‍්‍රදේශවලට ගිහින් යටකර ගන්නවා කියන එක විහිළු කතාවක්. සියයට සියයක් දෙමළ අයට පුළුවන්ද සියයට සියයක් සිංහල ප‍්‍රදේශයක් යටත් කර ගන්න. ඒ නිසා ඕක බොරු වැඩක්. නමුත් ඒක තේරුම් කර දීම අමාරු වෙලා තියෙනවා. අපිට එය විග‍්‍රහ කරන්න බැරි ඒකයි. නමුත් අපිත් එක්ක යම් දියුණු කොටසක් ඉන්නවා. ඒවගේම අපිත් එක්ක මතවාදීව විවාද කරන්න ලේසි නැහැ. අපි ඒවායින් ජය අරන් තියෙනවා. ඒවගේම අපිට අනතුරු කරන්නත් අපේ සතුරෝ බයයි. මොකද මම කියන දේවල් ඇත්ත වුනොත් කියලා හිතෙන හින්දා වෙන්න ඇති. ඒ විදිහට සමාජය තුළ අපි යම් කටයුත්තක් කරලා තියෙනවා. ඒත් ප‍්‍රමාණවත් නැහැ.

ඔබ මානව අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් ප‍්‍රබල හඬක් න්ගපු කෙනෙක්. ඒ අනුව බලන විට අද රටේ පවතින මානව හිමිකම් තත්ත්වය ඔබ දකින්නේ කොහොමද?

මේ මානව හිමිකම් ප‍්‍රශ්ණයට තදින් ඈදිලා තියෙනවා යුද්ධය. යුද්ධය නැතුව මානව හිමිකම් ගත්තොත් අපි හුඟක් දියුණුයි. අනෙක් රටවල තරම් අපේ තත්වය දරුණු නැහැ. ළමයින්, කාන්තාවන්, සමලිංගිකයින් සම්බන්ධයෙන් ගත්තත් අපි අනික් රටවලට වඩා ඉදිරියෙන් ඉඳලා තියෙනවා. නමුත් මේ යුද්ධය නිසා බිහිසුණු අපරාධ වෙනවා. ඒ නිසා අපි ඉතාම පහළට වැටිලා තියෙනවා. මේ නිසා මානව හිමිකම් තත්ත්වය පිළිබඳ තියෙන ප‍්‍රධාන ප‍්‍රශ්නය යුද්ධය. යුද්ධය නවත්තන්නේ නැතිව ඒකෙන් වෙන බිහිසුණු බිඳ වැටීම ගොඩ නගන්න බැහැ. ඒක පැත්තකින් තියලා අපි කරන මානව හිමිකම් ගැන උද්ඝෝෂණ එතරම් ඵලදායි නැහැ. ගෘහස්ථ හිංසනය, ළමා හිංසනය වගේම හුඟක් කිට්ටුවෙන් බැඳිලා තියෙනවා යුධ මානසිකත්වය.


පසුගිය මැතිවරණ ජයග‍්‍රහණයත් සමඟම ආණ්ඩුවේ යුධ මානසිකත්වය එන්න එන්නම වර්ධනය වීම නිසා ඉදිරියේදී මානව හිමිකම් වලට ඇතිවෙන්න පුළුවන් අවදානම කුමක්ද?
බරපතලයි. අද තියෙන තත්ත්වය අනුව දැන් මානව හිමිකම් කඩවීම් වැඩිවුණ තත්ත්වයක් මේ ඡන්දයට පස්සෙත් පේනවා. උදාහරණ වශයෙන් දැන් දෙමළ අය වුනත් පාරේදී සිංහලෙන් කථා කරන්න උත්සාහ කරනවා. දෙමළෙන් අයදුම්පතක් ඉල්ලන්න බයයි. එතකොට හමුදා නිලධාරීන් ආවත් ඒගොල්ලන්ට ඉක්මනින් පහසුකම් සපයලා දෙනවා. ඒ වගේ ආධිපත්‍යයක් ගොඩ නැගිල තියෙනවා. මේ වාතාවරණය තුළින්ම මානව අයිතිවාසිකම් යටපත් වෙන තත්ත්වයක් උදා වෙලා තියෙනවා.


මේ අවදානමට අප මුහුණ දෙන්න ඕන කොහොමද?
අපිට දියුණු මානව හිමිකම් තත්වයන් ගැන පමණක් කතා කරලා සෑහීමට පත් වෙන්න බැහැ. සමහර විට මානව හිමිකම් අර්ධ එකතු වෙලා පුළුල් මතවාදයක් සමාජයේ ගොඩනගන්න ඕන. කල්පනාවෙන් සෑම සම්පතක්ම ගොඩ නැගිය යුතුයි. අපි ජාත්‍යන්තර වශයෙන් පුළුල් පියවරකට යා යුතුයි.

Back to HOME page